-

عاشق روستا هستم و خدا میداند اگر می شد و من راه درامدی داشتم و زندگیم به سختی و

مشقت نمی رسید و مشکلاتی شبیه به تعهدم به کار در دانشگاه پیام نور گلپایگان نداشتم

و ... یک لحظه هم برای زندگی در روستایم تردید نمیکردم ولی افسوس که فعلا دستم کوتاه

است و ناچار به صبر وبردباری هستم ولی از خدا خواسته هام حتی الامکان سالهای اخر

عمرم را در بین مردم دوست داشتنی روستایم باشم . بگذریم ...

چند بیتی سروده ام البته به هم ریختگی و بالا و پایین دارد  در حال ویرایش و تنظیم آن هستم

ولی به هرحال پذیرا باشید و عذرم را بپذیرید که من از ادبیات سرودن شعر چیز زیادی نمیدانم.

این شعر هنوز کامل نیست و دارم روی ان کار میکنم ولی از هر موضوعی چند بیتی تقدیم

میکنم تا انشاالله نسخه نهایی و ویرایش شده ی آن خدمت عزیزانم تقدیم شود :

 این شعر در ابتدا به زبان بختیاری سروه شد ولی هم اینک در حال تبدیل ان به گویش ساده و

شیرین فارسی هستم : قسمتهایی از این شعر تقدیم به همت و غیرت مردان و زنان

زحمتکش روستایم.

*********************

*************

*******

خوشا خویگون که مردم مهربونن        کشاورزابه صحرا دُر فشونن

خوشا قهقهه زنون کپک مستش          خدا گردیده قلبم پای بستش

خوشا کهسار اله یار والا                  که ماند تا ابد نامش به دنیا

خوشا چشمه نگاروملک پاکش           دل من عاشقست وسینه چاکش

خوشا جلوه گه چشم گرازی          خوشا می شد کمی چوپّی ببازی

خوشا منزلگه چشمه نگارش          برآنکس کو بود یارش کنارش

 خوشا حالا برم  نومی زمودد       که نامش انبساط اهل ده شد

خوشا نوشی تو آب چشمه سنگی     که بوده مأمن مردان جنگی

خوشا چشمه حسین امید دشتست    که نامش همره نوروز گشتست

بیا خویگان که کامت نوش باشد      وقلبت تا ابد می نوش باشد

خدا خویگان برای من بهشتست      برایم برتر ازدیر وکنشتست

خدایاسر بسایم من به خشتش            منم من عاشق زیبا و زشتش

خوشا خویگان و وصف بی مثالش       بهشت جاودان مرز کنارش

خوشا قهقهه زنون کوک کهسار       بهارونس وبو دستت کِلِ یار

سعادت آنگهی باشد کنارت         که دست تو بود در دست یارت

خوشا فرهنگ خوب مردمانم        که این فرهنگ را من میستایم

تمام مردمم از مرد و از زن           همه زحمتکش و مهمان نوازن

تو گر این مدعا باور نداری             قدم در روستا باید گذاری

خوشا گاه عروسی ده چه شاده        تو گویی غصه ها بر باد داده

خوشا ایام سازوشورولطفش             که دامادی بنازد گر به جفتش

خوشا گاه عروسی غم به بند است   خوشا ابلیس غصه درکمند است

خوشا گویم کلامی از شهیدان               پرستوهای عاشق از خویگان

خوشا دستت ببوسم حاج بندر               سیامک کرده قریه تاج بر سر

خوشا  حال ابوالقاسم سالار                 که اهدا کرده آیت را به دادار

خوشا میرزا علی شاهد به داران          سرافراز است در خیل شهیدان

خوشا ایرج  که یک نورجلی است          که از نورش دل ما منجلی است

خوشا دارابه فخر بختیاری                    که دارد با اکــابر همـتباری

خوشا حالا برم نوم حسینه               که والاتر زجون و نور عینه

ببوسم دست مردان غیورش                اسد مرد کشاورز صبورش

خوشا کرسی نشینی به شب سرد     تو دانی کرسیه  مرهم هر درد

خوشا وقتی که گله در می آید           به دنبالش همی چوپانی آید

صدای زنگ گله دلنشین است            بهین موسیقی صبحم همین است

اگر چه گله گرگش در کمین است      زمان راحت چوپان پسین است

خوشا بویه قلم در دست معراج          زند به تارک مرفوع ده تاج